Sahne

-Parmaklarının ucunda yükselebilirsen, bütün sahne senin kızım-

Görüyorum elindeki Courvoisier'in şarkıya kattığı rengi,
ne berrak bir aynadır dudakların,öpsem; dünyanın yansıması düşecek.

Ne arabesk ritimler bunlar, nasıl bir küfürdür ağzının zehri şiire?

Şimdi elimde eksik kalmış bir kentin valesi,
ceket cebimde ıslak Kent'in kırılmış aciz süngerleri,
En biçimsiz sevapların kazanıldığı bu yerde,bu günah şehrinde...

Vücudundan dökülen bir ter damlasını
ve tadını damağıma kazıyan gözyaşlarını öpmek istiyorum.
Günahlarını kanıma karıştıran ne varsa
bir zıvanaya sıkıştırıp soluksuz kalmayı hatta.

Bedenime rağmen dokunduğun örtüler
ve nefesinin yaladığı göğsüm delik deşik olana dek
teninden başka gökyüzü yok bana ...

Ve söz veriyorum sana;en büyük düşmanın benim.
Elin elime değmeden,ruhunun kasıklarına değen öfkeyle
Eğilmeden, utanmadan, bıkmadan.

Seni istiyorum....