Doğum güncesi..

Ulen, yazmıyim diyorum ama geldi mi dile, gitmek bilmiyo meret. 2 gün sonrası, benim doğumumun bilmek-kaçıncı yıldönümü. Anaannem de espriyle karışık takılmakta ne istediğimi sorarak. O da bilir, aslında bu tür zımbırtılarla uğraşmadığımı, ama pek bi nüktedân olduğundan, soruyo arada tıkanan muhabbet anlarına sûni teneffüs maksatlı: ne isterim doğumgünümde..

Ama gel, gör ki, bi türlü cevap veremiyorum "O'nu" diyerek. Demek istermiş gibi tıkanıyorum bildiğin. Demiyeceğimi, diyemiceğimi bildiğim hâlde, neden duraksıyorum o an? Sanki, ben desem anaannem eyvallahıyla kabullenip gerçekleştirecek isteğimi.. Ama diyemiyorum, denilmiyor o cümle..

Denilemedi mi de, yumru oluyo boğazda. Ne kadar yutkunulsa da geçmiyo bi türlü.. Ne yazık.

Oysa.. Neyse ne; boşver işte.